आगोको लप्का

बोक्न नसकेर अभावको भारी
थेग्न नसक्दा मनको पीर
गरिबको खुसी र हाँसो
कब्जा गरेर बसेको राज्यसत्ताले
आफ्नै आँखामुनिको परेला नदेखेपछि
जलेको मन सेकाउन
आगोको लप्कामा जल्छ मान्छे ।

‘आगोले पोलेको घाउ आगोमा नै सेकाउनु पर्छ’
आहान छ बुढाको

बेथितिहरूको माला लगाएर
रवाफिलो बन्दै सुकिलो कोट भिरेर
स्वाभिमानी देखाउँछ सत्ता
सारा शक्ति आफ्नो नियन्त्रणमा राखेर
आफ्नै आँगनमा जलाउँछ विरागको चित्र ।

अभिमानको पनि हद हुन्छ यार,
स्वाभिमान बेचेर किनेको अभिमानले
कसरी थेगिन्छ शरीरको भार ?
कसरी उचालिन्छ तिम्रो घिच्रो ?
अनि कसरी बक्न सक्छौँ, स्वाभिमानको गीत ?

जन सेवाको लागि पाएको अधिकार
उनीहरूको अधिकार कुण्ठित गर्न लागेपछि
कसरी उघारिन्छ साम्यवादको दैलो ?
कसरी भेटिन्छ समाजवादको लक्ष्य ?

ए ! तृष्णाले मातिएका मैमत्तहरू
सिङ्गो सूर्यलाई एकोहोरो हेरिरहन सक्छौँ ?

सक्दैनौँ भने, आगोको लप्कासँग नखेल्नु
आफ्नो स्वार्थको लागि नबोल्नु
मन जलेपछि, शरीर जल्छ
अहिले झुक्किएर आगो यता सरेको हो
यो आगो त्यतै फर्किन सक्छ ।

खोटाङ